Week 50: 2004
Curator: Jan Turkenburg
Subject: Coffee Concerts
echo 50
« vorige week volgende week »
| |
Week 50: 2004 Curator: Jan Turkenburg Subject: Coffee Concerts echo 50 « vorige week volgende week » |
 |
Koffie Konserten - Coffee Concerts We're approaching the end of the project and I still have a lot of live-recordings from occasions where I was either a player or a listener, but for now these are the last ones you're gonna hear. We naderen het einde van het project en ik heb nog dozen met cassettebandjes met slechts in kleine kring bekende opnamen, maar dit zijn voor nu de laatsten die je zult horen. 1. Pierre Max Dubois: Les Tretaux - Inge van Leliveld, Wim de Monchy, Jan Turkenurg Recorded at a Alkwin Kollege coffee concert, spring 1984. |
| 2. Zwanen, Sabels en Zwarte Ogen - Isabelle van Keulen, Hanneke van Vliet en Frans Pick jr. Same concert. I adored them both: Isabelle and Hanneke. What a girls, what a performance. They were also dancing while playing, which can sometimes be heard in the recording. A few days later Isabelle won an important European music competition and now she is world famous. Hanneke is a doctor, so I've heard. Frans still teaches science at our old school. Zelfde concert. Ik was nogal gek op alletwee: Hanneke en Isabelle, wat een meiden en wat een optreden! Je kunt hier en daar op de opname horen dat ze er ook bij dansden. Isabelle won een paar dagen later het EBU-concours, de halve school zat die avond aan de buis gekluisterd. Ze is nu wereldberoemd. Hanneke is arts geworden heb ik me laten vertellen en Frans geeft nog steeds natuurkunde op het Alkwin Kollege. |
 |
 |
3.Een bescheiden bluesje (a modest little blues) - Jurriaan Andriessen (II), Jan Turkenburg and a blues singer In 1987 and the first part of 1988 I was doing voluntary work for the local radio in Haarlem. I was very happy that I got the opportunity to interview a member of the family Andriessen one day, a family of artists, mainly musical. So on a sunday in january 1988 I met the young Jurriaan Andriessen, painter, designer, writer and composer, who would present his latest work: Hedwig's portrait in a restaurant where I use to play flute myself. To cut a long story short: that interview never took place. He insisted on a jam session, in fact we could get along so well that I joined him on the complete concert, improvising on the many pieces of which "the portrait" consisted. This part of the jam session, a "modest little blues" not being part of his musical piece, was broadcasted in stead of the planned interview. I don't remember the name of the singer that joined in at the end, but I do know that he did small gigs at that same restaurant, just like me. Jurriaan died shortly after I came back from Belgium and just before we would meet again. I would like to tell you more about Jur, as he reffered to himself, but now is not the place nor time. Op een zondagmiddag in januari 1988, mocht ik voor de lokale radio Haarlem een lid van een door mij bewonderde familie interviewen: Jurriaan Andriessen(II). Dit interview vond nooit plaats, wèl een jamsessie. Misschien vertel ik jullie later meer over Jur zoals hij zichzelf noemde, maar nu even niet. De naam van de zanger aan het einde is mij ontschoten, maar hij schnabbelde in het inmiddels verdwenen restaurant "Het Circus" in De Kleine Houtstraat, net als ik. |